Hink
Ik ben Jemaine, 40 jaar oud. Energiek, sportief, creatief en analytisch van aard.
Sinds vier jaar ben ik werkzaam als Casemanager Hersenletsel Jeugd en Trajectadviseur Niet Aangeboren Hersenletsel bij een kenniscentrum voor schoolgaande jeugdigen. Ooit nam ik mezelf voor om in de ouderenzorg te gaan werken, gebarentaal te studeren en in mijn vrije tijd aan auto’s te sleutelen. Het liep zo anders! Met mijn ‘bull’ op zak belandde ik in 2007 in de Jeugdzorg en groeide mijn passie voor lange afstandswandelingen. Inmiddels ben ik een paar duizend kilometer en 20 paar wandelschoenen verder!
Stap
Vijf jaar geleden kwam Niet Aangeboren Hersenletsel op mijn pad.
Ik was werkzaam binnen het zorgteam van een middelbare school toen ik in gesprek raakte over een leerling met NAH, met een gepassioneerd jeugdhulpverlener binnen het NAH werkveld. Er ontstond een prachtige samenwerking tussen onderwijsondersteuning en zorg. Ik werd getriggerd door de successen van hele praktische interventies maar vooral de impact van NAH op het gezin- en schoolsysteem, het grillige beloop en de behoefte aan (h)erkenning, bewustwording en psycho-educatie voor de jongere en zijn omgeving.
Sprong
‘Ik wil jouw baan’! Concludeerde ik na twee gesprekken met deze collega. ‘Is goed, gaan we regelen’, zei ze. En zo geschiedde het.
Binnen enkele weken ontvouwde zich een netwerk om mij heen aan bevlogen experts en ervaringsdeskundigen en werd ik gevraagd als Casemanager Hersenletsel en NAH trajectadviseur; ik wist niet wat me overkwam. Al snel kwam tot de conclusie dat mijn opleiding tot basispsycholoog me slechts een fractie aan kennis had opgeleverd over deze ingrijpende, levensbrede en levenslange aandoening.
Met een honger aan kennis stapte ik de wereld in van NAH, leerde ik verder buiten de lijntjes kleuren en nodigde ik professionals met enthousiasme uit om te kijken door de spreekwoordelijke NAH-bril. Mijn onzekerheid als nieuweling in het NAH werkveld werd treffend omgebogen door mijn toenmalige projectleider: ‘Ik wens je dat je glansrijk struikelt, om ervan te leren en sterker op te staan’.
Repeat
En reken maar dat ik struikelde. Als ik íets heb geleerd en nog steeds leer, is dat NAH om tijd, expertise maar ook ervaringsleren vraagt; een vaak trage en emotionele lange weg waarin we vaak niet verder dan vijf weken vooruit kunnen kijken omdat we de juiste weg nu (nog) niet weten. Ik heb het belang gezien van vertragen, samen op lopen, de spreekwoordelijke rugzak inpakken en uitpakken, gids mogen zijn als het pad niet meer in zicht lijkt maar vooral de erkenning dat NAH diepe voetsporen nalaat.
Zichtbaar voor wie met kennis van zaken kijkt, voelbaar voor hen die op het pad lopen en onzichtbaar voor hen die het pad nog niet kennen.
